عیسی د پېلاطوس په دربار کې

( مرقس ۱۵:۱، لوقا ۲۳: ۱-۲، یوحنا ۱۸: ۲۸-۳۲)

^۱ او کله چې سهارشو، نو لویومذهبي مشرانو او د قام مشرانو د عیسی په هکله جرګه وکړه، ترڅو هغه ووژني  ^۲ نو هغه يې لاس تړلی وېوړ او د روم والي پېلاطوس ته يې وسپاره. 

د یهودا اسخریوطي ځان وژنه

( د رسولانو عملونه ۱: ۱۸-۱۹)

^۳ او کله چې د هغۀ سپارونکي یهودا ولیدل چې عیسی محکوم شوی دی، نو پښیمان شو او د سپینو زرو دیرش سېکې یې لویومذهبي مشرانو او د قام مشرانو ته بېرته ورکړې  ^۴ او ويې ویل، زه ګنهګار یم چې د یوې بې‌ګناه وینې جاسوسي مې کړې ده، نو هغوی ورته وویل، دا نو موږ پورې څه اړه لري؟ ته خپله ښه پوهېږې  ^۵ بیا هغۀ د سپینو زرو سېکې په سپېڅلي کور کې وغورځولې، لاړ او خپل ځان يې زندۍ کړ  ^۶ خو لویو مذهبي مشرانو د سپينو زرو هغه سېکې راواخیستې او ويې ویل، په خزانه کې د دې اچول روا ندي، ځکه چې د وینې قیمت دی  ^۷ نو مشوره یې وکړه او د کولال پټی یې پرې واخیست ترڅو د غریبانو لپاره پکې هدېره جوړه کړي  ^۸ له همدی کبله تر نن ورځې پورې هغه پټی د وینې د پټي په نامه یادېږي  ^۹ او پدې توګه هغه خبره پوره شوه، کومه چې د ارمیا نبي په ژبه ویل شوې وه چې، هغوی د سپینو زرو دیرش سېکې واخیستې، کومې چې په بني اسرائیلو کې د سړي د سر بیه وه  ^۱۰ او پرهغې یې د کولال پټی واخیست، لکه څرنګه چې مالک ماته فرمایلي وو. 

عیسی د پېلاطوس په وړاندې

( مرقس ۱۵: ۲ - ۵، لوقا ۲۳: ۳-۵، یوحنا ۱۸: ۳۳-۳۸)

^۱۱ اوس عیسی د والي په مخکې ولاړ ؤ، نو والي له هغۀ څخه پوښتنه وکړه، آیا ته د یهودو پاچا یې؟ عیسی هغۀ ته وفرمایل، دا ته وايې  ^۱۲ او کله چې لویومذهبي مشرانو او د قام مشرانو پرهغۀ تورونه پورې کړل نوهغۀ هېڅ ځواب ورنکړ  ^۱۳ نو پېلاطوس هغۀ ته وویل، آیا ته دغه ټولې ګواهۍ نه اورې چې ستا پرخلاف کېږي؟  ^۱۴ خو هغۀ ته يې په ځواب کې یوه خبره هم ونکړه، حتی چې والي هم حېران شو. 

د عیسی د وژلو حکم

(مرقس ۱۵: ۶-۱۵، لوقا ۲۳: ۱۳-۲۵، یوحنا ۱۸: ۳۹ - ۱۹:۱۶)

^۱۵ او په هر اختر کې د والي دود او طریقه دا وه، چې د خلکو په خوښه به يې د هغوی لپاره یو بندي آزاداوه  ^۱۶ او په هغه وخت کې باراباس یو لار وهونکی بد نام بندي ؤ  ^۱۷ نو کله چې خلک را ټول شول پېلاطوس له هغوی څخه پوښتنه وکړه چې، څوک غواړئ چې ستاسو لپاره يې آزاد کړم؟ باراباس، یاعیسی چې په مسیح مشهور دی  ^۱۸ ځکه هغه پوهېده چې عیسی يې د حسد لمخې ورسپارلی دی  ^۱۹ او کله چې پرتخت ناست ؤ، نو ښځې يې هغۀ ته پېغام ولېږه چې، ګوره دې رېښتینی سړي ته څه ونه وايې، ځکه نن شپه مې په خوب کې د هغۀ په هکله ډېرکړاو ولید  ^۲۰ خو لویو مذهبي مشرانو او د قام مشرانوخلک دې ته لمسولي وو ترڅو د باراباس آزادي او دعیسی مرګ وغواړی  ^۲۱ او کله چې والي له هغوی څخه پوښتنه وکړه چې، لدې دوو تنوڅخه کوم یو غواړئ چې تاسو ته یې آزاد کړم؟ نو هغوی وویل، باراباس  ^۲۲ بیا پېلاطوس هغوی ته وویل، نو له عیسی سره چې په مسیح مشهور دی څه وکړم؟ ټولو وویل، پرصلیب يې وخېژوه ^۲۳ نوهغۀ وویل، ولې، څه ګناه يې کړې ده؟ خوهغوی نورې هم نارې کړې او ویل یې، پرصلیب دې وخېژول شي. ^۲۴ او کله چې پېلاطوس ولیدل چې هېڅ هم نشي کولای بلکې تاوتریخوالی نورهم ډېرېږي، نو اوبه يې وغوښتلې، دخلکو په مخکې يې خپل لاسونه ووینځل او ويې ویل، تاسو پوهېږئ زه د دې سړي له وینې څخه بري یم، دا ستاسو کار دی  ^۲۵ ټولو خلکو ځواب ورکړ، د هغۀ خون دې زموږ او زموږ د اولادونو پغاړه وي  ^۲۶ او له هغې وروسته يې باراباس هغوی ته آزاد کړ، عیسی يې په قمچینو وواهه او هغه یې وسپاره ترڅو پر صلیب يې وخېژوي. 

پرعیسی مسیح د رومي عسکرو ملنډې وهل

(مرقس ۱۵: ۱۶-۲۰، یوحنا ۱۹: ۲-۳)

^۲۷ بیا د والي عسکرو عیسی د والي دکارځای ته وېوړ او ټوله قشله یې ترې راچاپېره کړه  ^۲۸ هغه يي بربنډکړ اوبانجاني چپنه يې ورواغوستله  ^۲۹ د اغزو تاج يې جوړکړ اوهغۀ ته یې ورپه سرکړ، یوه همسا يې ورته په لاس کې ورکړه، د هغۀ په مخکې په ګونډوشول او په ملنډو سره يې ورته ویل، سلام ای د یهودو پاچا  ^۳۰ پر هغۀ يې لاړې تو کولې، همسا یې ترې واخیسته او په سر يې پرې واهه  ^۳۱ او کله يې چې ملنډې بس کړې نو چپنه يې ترې وویستله، خپلې جامې یې ور واغوستلې او هغه یې روان کړ ترڅو پرصلیب یې وخېژوي. 

عیسی پر صلیب

( مرقس ۱۵: ۲۱ - ۳۲، لوقا ۲۳ : ۲۶-۴۳، یوحنا ۱۹: ۱۷-۲۷)

^۳۲ د لارې په اوږدو کې یې شمعون قیرواني نومې سړی وموند او هغه يې مجبور کړ ترڅو دهغۀ صلیب پر اوګه کړي  ^۳۳ بیا ګولګتا نومي ځای ته ورسېدل، چې مانا یې د کوپړیو ځای دی  ^۳۴ او هغۀ ته يې دڅښلو لپاره له تریخي سره ګډکړي شراب ورکړل خو کله يې چې وڅکل نو ويې نه څښل.  ^۳۵ نو هغه يې پرصلیب وخېژاوه، د هغۀ پر جامو يې پچه واچوله او په خپلو کې یې سره وویشلې  ^۳۶ او هلته د هغۀ دڅارنې لپاره کېناستل  ^۳۷ او د هغۀ د سر لپاسه يې جرمي لوحه راځوړنده کړه چې پرې ليکل شوي وو، دا عیسی دی، د یهودو پاچا  ^۳۸ بیا يې دوه غله، یو د هغۀ ښي او بل کېڼ لاس ته له هغۀ سره پرصلیب راوځړول  ^۳۹ او لاروي چې له هغه ځایه تېرېدل نو دملنډو په موخه به یې خپل سرونه خوځول، ښکنځلې به یې کولې او ویل یې  ^۴۰ ای هغه سړیه چې سپېڅلی کور ورانوې او بیا يې په درې ورځوکې جوړوې، خپل ځان وژغوره او که چېرې دخدای زوی يې نو له صلیبه راکوزشه  ^۴۱ همدغه راز لویومذهبي مشرانو، د شرعې له عالمانو او قامي مشرانو سره یوځای ملنډې وهلې او ویل یې  ^۴۲ نور يې ژغورل خو خپل ځان نشي ژغورلی، که چېرې هغه په رېښتیا داسرائیلو پاچا وي نو له صلیبه دې راکوز شي چې موږ هم پرې ایمان راوړو  ^۴۳ پرخدای يې توکل کاوه، نو که چېرې خدای له هغۀ سره مینه لري اوس دې هغه وژغوري، ځکه ده به ویل چې زه د خدای زوی یم  ^۴۴ همدغه راز هغو دوو غلو هم ورته ښکنځلې کولې، چې له هغۀ سره پرصلیب خېژول شوي وو. 

د عیسی مړینه

( مرقس ۱۵: ۳۳-۴۱، لوقا ۲۳: ۴۴- ۴۹، یوحنا ۱۹ : ۲۸-۳۰)

^۴۵ له غرمې ترماسپښینه ټوله مځکه تیارې ونیوله  ^۴۶ او نږدې ماسپښین مهال عیسی په زوره چیغه ووهله چې، ایلي، ایلي لَما سَبَقتَني! ای زماخدایه، ای زماخدایه، زه دې ولې یواځې پرېښودم  ^۴۷ سمدلاسه ځینوحاضرینو چې دا واورېدل، نو ویل يې چې هغه الیاس نبي رابلي  ^۴۸ سمدلاسه له هغوی څخه یو تن منډه کړه، یو اسفنج یې راواخیست، له سرکې څخه يې ډک کړ، د لرګي په څوکه يې کېښود او د هغۀ خلې ته يې نږدې کړ، ترڅو ويې څښي  ^۴۹ او نورو وویل، پرېږدئ ترڅو ووینو چې الیاس دهغۀ دخلاصون لپاره راځي که نه.  ^۵۰ عیسی یوځل بیا چیغه ووهله او ساه يې ورکړه  ^۵۱ هماغه وخت د سپېڅلي کور پرده لپاسه ترلاندې څيرې او دوه ټوټې شوه، مځکه وخوځېدله او ګټان وچاودېدل  ^۵۲ قبرونه واز شول او د ډېرو سپېڅلو بدنونه چې ویده وو راویښ شول  ^۵۳ او د هغۀ له راپورته کېدو وروسته له قبرونو څخه راووتل، سپېڅلي ښارته لاړل او ډېرو ته ښکاره شول  ^۵۴ او کله چې مشر رومي افسر او د هغۀ ملګرو، کومو چې دعیسی څوکيداري کوله، زلزله او داپېښې ولیدې، نو ډېر سخت ووېرېدل او ويې ویل، بېشکه دا سړی د خدای زوی ؤ  ^۵۵ او هلته له ګلیل څخه ډېرې ښځې د عیسی پسې راغلې وې، ترڅو د هغۀ خدمت وکړي او له لرې څخه يې ننداره کوله  ^۵۶ په هغوی کې یوه مجدلیه مریمه، بله د یعقوب او یوسف مور مریمه او د زبدي د زامنو مور وه. 

د عیسی تدفین

( مرقس ۱۵: ۴۲-۴۷، لوقا ۲۳: ۵۰-۵۶، یوحنا ۱۹: ۳۸-۴۲)

^۵۷ او کله چې ماښام شو نو یوسف نومې یو شتمن سړی چې د ارمتیې اوسېدونکی او دعیسی شاګرد ؤ راغی  ^۵۸ هغه پېلاطوس ته ورغی او دعیسی مړی يې ترې وغوښت او پېلاطوس امر وکړ ترڅو مړی ورکړل شي  ^۵۹ نو یوسف د هغۀ مړی را پورته کړ او هغه يې په یو پاک کتان کې راونغښت  ^۶۰ او هغه يې په یو نوي قبرکې چې د ځان لپاره يې په ګټ کې کنیستی ؤ کېښود، یوغټ ګټ يې د قبرخُلې ته را وغورځاوه او ترې لاړ  ^۶۱ مجدلیه مریمه او هغه بله مریمه هلته د قبر په مخکې ناستې وې. 

پر قبر څوکېداران

^۶۲ او په سبا ورځ چې دخالي ورځ وه، لوی مذهبي مشران او فریسیان یوځای پېلاطوس ته ورغلل  ^۶۳ او ورته يې وویل، ای مالکه، زموږ په یاد دي چې کله دا ګمراه کوونکی ژوندی ؤ، نو ویلي یې وو چې، له درې ورځو وروسته را پورته کېږم  ^۶۴ نو حکم وکړه ترڅو د درېو ورځو پورې د قبر سخته څارنه وشي، هسې نه چې شاګردان يې د شپې راشي، د هغۀ مړی په غلا وباسي او خلکو ته ووايي چې له مړو څخه را پورته شوی دی، نو پدې توګه به وروستۍ ګمراهي له لومړۍ څخه هم ډېره بده شي  ^۶۵ نو پېلاطوس هغوی ته وویل چې، لاړ شئ او د عسکرو ډله له ځان سره بوځئ او څومره چې کولای شئ نو په قبر کلکه پېره وکړئ  ^۶۶ نو هغوی لاړل او د قبر د خُلې پرګټ یې مهرونه ولګول او په څوکیدارانو يې د قبر پېره کوله.